Od wtorku, 20 lipca 2010, zapraszamy do Muzeum Sztuki Współczesnej, Oddziału Muzeum Narodowego w Szczecinie, przy ul. Staromłyńskiej 1 na wystawę obrazów ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie „Jerzy Gumiela 1951-2010”. Czynne wtorek-piątek w godzinach 10.00-18.00, sobota-niedziela - 10.00-16.00. W czwartki wstęp wolny.

Jerzy Gumiela, „M-4 zamienię na M-5”, 1985, olej na płótnie, 100 x 153cm
 

Jerzy Gumiela (1951–2010)
Jerzy Gumiela urodził się w Nowogardzie. W roku 1980 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Po studiach podróżował po Danii, Holandii i Niemczech Zachodnich. W 1986 otrzymał stypendia artystyczne Ministra Kultury i Sztuki oraz rządu duńskiego, dzięki którym studiował w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Kopenhadze.
Gumiela był jednym z założycieli, istniejącej w Szczecinie od 1986 roku, grupy artystycznej „OD WTORKU”. Tworzyli ją, między innymi, Wojciech Zieliński i Ryszard Szymański. Jak można przeczytać w katalogu ich wspólnej wystawy: „Celem OD WTORKU jest malować, konfrontować, wystawiać i wstydzić się przed sobą.”
Jerzy Gumiela wystawiał w Europie, Ameryce Północnej i Środkowym Wschodzie. W 1990 otrzymał nagrodę wojewody szczecińskiego za wybitne osiągnięcia malarskie. W tym samym roku wyjechał do Nowego Jorku, gdzie mieszkał i tworzył przez 18 lat. Przez ten czas był bardzo aktywny: brał udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych, zajmował się scenografią, projektowaniem i dekorowaniem wnętrz, fotografowaniem, organizował akcje plastyczne, pozostając ciągle w bliskim kontakcie z krajem. W 2008 roku wrócił do Płotów, gdzie organizował galerię i plenery malarskie. Jego ostatnia wystawa miała miejsce w Galerii BWA w Gorzowie Wielkopolskim, na której zostały zaprezentowane płótna z czterech cykli: „Manhattan”, „Anty Stress Art”, „Rozterki” oraz „Akty Pejzaże”.
Bogdan Twardochleb, we wspomnieniu, tak określił twórczość artysty: „Malarstwo Jerzego Gumieli to ekspresja barw i nastrojów, humor, ale i bolesna nostalgia, świadomość nieuchronności upływającego czasu… To także surrealistyczna kreska biorąca się bodaj z zauroczenia twórczością Franciszka Starowieyskiego i obrazami Salvadora Dali, swoboda artystycznego warsztatu, wieczne podróżowanie i poszukiwanie, uczuciowy niepokój.”
Sam Gumiela mówił o swojej twórczości: „Napięcia psychiczne zwiększają świadomość mijającego czasu oraz potrzebę ciągłego poszukiwania takich form plastycznych, które pozwolą opisać cały świat. Obraz jest odbiciem osobowości. Twórczość jest walką z samym sobą, bez fizycznego bólu lecz z konsekwencjami dla całego świata. Mówię za siebie, lecz to widzowie decydują czy się identyfikują z moją wizją, czy nie. Dzięki sztuce utrzymuję się w formie, a jeśli ktoś zgadza się ze mną, oznacza to, że nie jestem sam.”